Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Γυναίκες του μύθου

πικραμύγδαλου γεύση τα χείλη τους
γοφοί – λαγόνες – στήθη - μάτια αστέρια
περίτεχνα μάρμαρα λαξευμένα
από μεγάλους τεχνίτες επιστύλια γεφυρώνουν
γυναίκες ατέρμονης ομορφιάς
πλάσματα ουράνια ξεχωρίζουν
πολύχρωμες..

μ' ασημένια στολίδια την γη γεμίζουν
ιέρειες του έρωτα
σε κελιά φυλακής την ανατολή ονειρεύονται
σκλάβες πουληθήκαν στου χρόνου το διάβα
αγριεμένο ποτάμι η ματιά τους
στης θλίψης το σκοτεινό ντύμα

μητέρες γεννήσαν παιδιά της αγάπης
στο δρόμο του φεγγαριού κολυμπήσαν
σαν τα νεροχελίδονα φευγαλέα χαθήκαν
σε άλλους , άγνωστους τόπους
φουρτουνιασμένες θάλασσες ετούτου του κόσμου

στο πράσινο πάνω χορούς της ζωής χορεύουν
γενναίες ελπίδες, σπέρνουν στου χρόνου το νεύμα
γυναίκες του μύθου
χαμόγελα στέλνουν στου ονείρου το άδειο βαγόνι…

Ελπίδα

2 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...Δάκρυα κυλάνε στο άδειο του ονείρου βαγόνι...
    Γυναίκες του μύθου...
    και της συμπόνοιας
    Μετράνε ρυτίδες, ονειροφαντασιές, χαμένες ελπίδες
    εκστάσεις, ερωτικές πανδαισίες,
    αναμνήσεις, κρυφές συνουσίες...
    Παρανάλωμα πάθους οι μικρές ζωές τους
    οργώθηκαν απ' τ'αλέτρι του χρόνου
    πληρωμή τους ο φόβος, μοναξιά κι εφιάλτες
    και ο αέναος πόνος...

    Τι κι αν υπήρξανε ουράνια πλάσματα
    επήρανε μόνες τις στράτες της λύπης
    χαθήκανε, πέρασαν τις πόρτες της λήθης
    δοθήκαν στον Αδη, ωραία Φαντάσματα...

    Οι ταφόπλακες πάντα είναι ασπρόμαυρες
    Η Ζωή έχει χρώματα!!!

    Ελπίδα ευχαριστώ που μέσα από τις υπέροχες λέξεις και ποιητικές σου σκέψεις μου θύμησες τα νιάτα μου και τα γηρατειά μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή