ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΩΝ

*ΠΡΙΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΒΑΛΤΕ ΜΟΥΣΙΚΟΥΛΑ. ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ*


*ΠΡΙΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΒΑΛΤΕ ΜΟΥΣΙΚΟΥΛΑ. ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ*

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο ή συγκεκριμένο να πώ. Δεν ανακάλυψα καμία κρυμμένη αλήθεια που θέλω να μοιραστώ μαζί σας πατριώτες. Ούτε, βέβαια, ανακάλυψα κάποιον τρόπο για να μπορέσουμε οι πολίτες αυτού του τόπου να νιώσουμε καλύτερα.

Απλά, μου έρχονται τελευταία κάποιες αποσπασματικές σκέψεις στο νου τις οποίες δεν ακούω από πουθενά αλλού και αρχίζω και νιώθω ότι είμαι μόνος ή τρελλός ή τραγικά παραπλανημένος. Είπα λοιπόν να τα γράψω σε αυτό το άσυλο σκέψεων και ιδεών μπας και τα βγάλω από μέσα μου.

Βασικά, ανήκω στους σαραντάρηδες που κράτησαν το εφηβικό χούι να μην τους αρέσουν οι ειδήσεις. Στο θέμα της ενημέρωσης δεν έχω αλλάξει καθόλου από όταν ήμουν παιδί. Τότε δεν μπορούσα να κάτσω ούτε λεπτό μπροστά στην ΕΡΤ ή στην ΥΕΝΕΔ όταν έδειχναν ειδήσεις.Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με τον ALPHA ή τον ANT1 κλπ.
Ότι άποψη έχω πάνω στα εθνικά και στα διεθνή στηρίζεται κυρίως σε γνώσεις από βιβλία (λίγα) και συζητήσεις (πολλές).

Τους τελευταίους μήνες όμως, πέραν από αυτή την έμφυτη απέχθεια στα ΜΜΕ, αποφεύγω συστηματικά και ενσυνείδητα πλέον,να ακούσω ειδήσεις στην TV ή στο ράδιο έστω και για λίγο. Παρ'όλα αυτά, επειδή δεν είμαι ερημίτης, όσο και να μην θέλω να γίνω κοινωνός της so called ενημέρωσης , όλο και κάποια αποσπάσματα πέφτουν στα αυτιά ή τα μάτια μου. Και αυτά είναι που προκαλούν τις σκέψεις που σας έλεγα πρίν.

Ακούω τα ΜΜΕ, τους υπουργούς να αναγγέλουν περικοπές σε επιδόματα και μισθούς στρατιωτικών. Δεν έχω πρόβλημα σαν στρατιωτικός να παίρνω 200 ή 300 ευρώ λιγότερα από τον επόμενο μήνα.Ειλικρινά. Μπορώ να βεβαιώσω τον κόσμο ότι το 99% των παιδιών που μπήκαμε στο στρατό μέσω πανελληνίων τις εποχές 85-95 , δεν είχαμε τα λεφτά στο μυαλό. Είμασταν αυτά τα παιδιά που διαβάζαμε ΠΤΗΣΗ ή ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ στο λύκειο και αποφασίσαμε να κάνουμε το χόμπι μας επάγγελμα.Με κόπο και προσπάθεια. Γιατί πχ στο λύκειό μου, είχαμε περάσει σε ΑΕΙ (το 1992) 15 από τα 60 παιδάκια.Τα υπόλοιπα παιδάκια δεν τα κατάφεραν. Και δε βάλαμε μέσο (γιατί δεν είχαμε ούτως ή άλλως) ούτε μας έκανε κανείς χάρη.Αυτό (ότι δεν είχαμε τα λεφτά στο μυαλό μας) το αποδυκνύει και το γεγονός ότι πχ από τα 80 παιδάκια που είχαμε μπεί στη σχολή, στις πρώτες 20 ημέρες είχαν παραιτηθεί τα 40. Όταν ένας (ή μια πλέον) δεκαοχτάρης που έχει γράψει το λιγότερο 18 στις πανελλήνιες τον Μάιο, τρέχει σαν "το μούλο" (όπως λένε στη σχολή μου) στις 0530 το πρωί κάτω από φωνές και πίεση τον Οκτώβρη, τη στιγμή που οι άλλοι μοναδικοί δύο από το νομό του που έγραψαν παρόμοιο βαθμό, πηδάνε συμφοιτήτριες σε πάρτυ πρωτωετών στην Πληροφορική ή στην Νομική (και καλά κάνουν μην παρεξηγηθώ), δεν έχει στο μυαλό του τα 800 ευρώ που θα παίρνει σε 4 ή πέντε χρόνια (και για το υπόλοιπο της καρριέρας του).Και όσοι έχετε παιδιά το ξέρετε.
Και να σας πώ κάτι? Αυτά τα ηλίθια παιδιά (στη ΣΣΕ,ΣΝΔ,ΣΙ,ΣΜΥΝ,ΣΜΥ,ΣΤΥΑ,ΚΛΠ ΚΛΠ) έχουν την αφέλεια να παίρνουν κουράγιο στις δοκιμασίες που περνάνε επί χρόνια μόνο και μόνο από το χτύπημα στην πλάτη από τους ανωτέρους τους ή από τη φωτογραφία που βάζει η μαμά στο σαλόνι.
Και να σας πώ κάτι άλλο?Αυτά τα παιδιά δεν τα υπερασπίζεται μπροστά σε εκατομύρρια έλληνες κανένας Λαζόπουλος όταν πέφτουν μέσα σε παγωμένα νερά και δεν τους θάβουν ποτέ (ΠΑ) ή όταν χάνουν χέρια σε ατυχήματα (ΠΝ) ή όταν σπάνε ραχοκοκαλιές (ΜΥΚ) κλπ κλπ , όπως κάνει για παιδιά που σκοτώνονται από σπόντα παρασυρμένα από την αδιαφορία των γονιών τους οι οποίοι μετά κλαίνε θεατρικά στην κάμερα.
Αυτά λοιπόν τα χαζά παιδάκια, ας τους κόψουμε το μισθό αν κάνει καλό στην πατρίδα. Και ας παίρνουν 1500 ευρώ σαν υποπλοίαρχοι για να λείπουν 300 ημέρες το χρόνο από το σπίτι.Και ας πηγαίνουν τα παιδιά τους στο δημόσιο σχολείο σε τμήμα με 7 ελληνόπουλα και 23 αλβανάκια (δεν έχω τίποτα με οποιοδήποτε παιδί , απλά αν μιλήσετε με δάσκαλο θα σας εξηγήσει ότι ένα τέτοιο τμήμα μοιραία "παέι πίσω" λόγω ανομοιογένειας).Και ας πηγαίνει το παιδί της τελευταίας παρουσιάστριας της ΕΡΤ στα καλύτερα ιδιωτικά αφού η μαμά φέρνει στο σπίτι 10.000 με 50.000 το μήνα. No problem πατριώτες.
Αλλά μην το κάνετε με αυτόν τον τρόπο.Μην μας βγάζετε μαλάκες σε έναν λαό που :
α. Εναν λαό που... αποτελεί τη μόνη σκέψη που μας κάνει την κούραση υποφερτή στις ασκήσεις και τις αποστολές που (συνεχώς) συμμετέχουμε.
β. Εναν λαό που... διακομίζουμε σε νοσοκομεία με κίνδυνο τις ζωές μας από ακριτικές περιοχές όταν το υπόλοιπο κράτος τον έχει χεσμένο.
γ.Εναν λαό που... αποτελεί τη μόνη δικαιολογία στις γυναίκες μας που μεγαλώνουν παιδιά σαν ζωντοχήρες.
δ. Εναν λαό που... είμαστε οι μόνοι που βοηθάμε σε καταστροφές χωρίς να είναι δουλειά μας ή να αμοιβόμαστε.
ε.Εναν λαό που... τη σημαία του κουβαλάμε καθημερινά στα καπέλα μας και που τα παιδιά του κάνουμε (ή κάναμε) άντρες.
Εμείς,δεν θα κάνουμε απεργία ούτε θα κλείσουμε δρόμους.Και αν κάποιοι που δεν γνωρίσαμε ποτέ πριν 40 χρόνια έκαναν χούντα, υπήρξαν και κάποιοι άλλοι που έκαναν αντιχούντα (βλέπε κίνημα ναυτικού, Α/Τ ΒΕΛΟΣ κλπ) και για τους οποίους κανένας νέος σήμερα δεν ξέρει τίποτα.
Και όλη η ηγεσία του στρατεύματος από τότε αλλάζει σχεδόν κάθε χρόνο. Η ηγεσία των πολιτικών που τα έκανε μαντάρα πόσες φορές έχει αλλάξει?.....
Και παρακλώ όποιον πατριώτη διαβάζει να μην με πάρει για φασίστστα γιατί θα του πώ το εξής:
Έλεγε τις προάλλες ένας γεωργός στην κάμερα : "δεν τα βρήκαμε με την κα υπουργό!Ο αγώνας μας θα συνεχιστεί....".
Και ρωτάω : πόσο φασιστικό είναι να ΄σε σταματάω στο δρόμο και να πρέπει να με πέισεις ότι έχεις ανάγκη για να περάσεις?
Ποιός είναι ο αγώνας άραγε? Πχ τον Παναγούλη (για όποιον τον θυμάται ακόμα) του σακατεύαν τα πόδια απλά για να πεί "έλεος" και δεν έλεγε.Κατάπιε σχοινιά και πηρούνια απλά για να αποφύγει να πεί "έλεος".Αυτό το καταλαβαίνω ότι είναι αγώνας.Ο γεωργός τι αγώνα κάνει στο μπλόκο?Τι ακριβώς θυσιάζει και τι ακριβώς επιδιώκει?
Μήπως δε θυσιάζει τίποτα και διεκδικεί χρήματα (άσχετα αν τα δικαιούται ή όχι, είναι αγώνας για χρήματα στην τελική).
Θέλω να καταλήξω ότι στην Ελλάδα τα έχουμε κάνει τόσο χάλια που πλέον έχει χαθεί κάθε έννοια.
Δεν νομίζω ότι το πρόβλημά μας είναι το έλλειμα ή η οικονομική κρίση.
Νομίζω ότι το πρόβλημά μας είναι οι αξίες και το σύστημα τους.
Στην πατρίδα μας σήμερα , απλά δεν υπάρχει σύστημα αξιών.

Και για να το τραβήξω λίγο ακόμα , θα έλεγα ότι αν σκεφτούμε σαν δύο διαχρονικές και απρόσωπες οντότητες, από τη μία το λαό και την άλλη το στράτευμα, θα μπορούσαμε να πούμε το εξής :
ο ίδιος ο λαός που κατηγορεί τον στρατό για σπατάλες και μη αξιόμαχο είναι
... αυτός που επιχειρεί κάθε μέρα να τον διαφθείρει πέρνωντας τηλέφωνα σε όποια κωλοτρυπίδα μπορεί να υποχρεωθεί για να μην κάνει βάρδια ο κανακάρης στο φυλάκιο,
....είναι αυτός που ψήφισε έναν πρωθυπουργό αμέσως μετά που είπε ευχαριστώ στους Αμερικανούς για την ήττα στα Ίμια,
....είναι αυτός που τώρα που μιλάμε έχει υπουργό επικρατείας κάποιον που μόλις πριν κάποιος μήνες αποκαλύφτηκε ότι είπε ότι τη σημαία θα την πάρει το κύμα,
...είναι αυτός που πληρώνει γιατρούς για να μην κάνει θητεία το παιδί ή αυτός που ψηφίζει όποιον υποσχεθεί λιγότερη θητεία,
κλπ κλπ κλπ κλπ.

Τελειώνοντας αυτό το παράπονο , θέλω να πώ ότι δεν είναι όλοι οι Έλληνες ίδιοι. Και βέβαια δεν είναι και όλοι οι στρατιωτικοί ίδιοι. Άπλά έχουμε αρχίσει πλέον την ισοπέδωση και είναι αναμενόμενο να τη πληρώνουν πρώτα τα στοιχεία του κράτους . Όμως , όχι κύριε, ΔΕΝ είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι. Και αν θέλει ο λαός να εξευτιλίζει το στρατό του, δικαίωμα του.Αυτός τον πληρώνει, αυτός τον διατηρεί αυτός τον κατευθύνει, αυτός τον επανδρώνει στην τελική.
Αλλά αυτό θέλει?
Ή απλά του βιάζουν ένα από τα παιδιά του και αυτός δεν το έχει πάρει χαμπάρι?
Και αν η άμυνα της χώρας (όπως και τα σώματα ασφαλείας) φτάσουν στο τέλμα να ξέρετε ότι δεν ξαναφτιάχνουν.

όνειρα μαζεύω

τα καλύτερα ποιήματα
πάντα χειμώνα τα έχω γράψει
μέσα στου παγωμένου ήλιου την γκριμάτσα
αέρινες κοπέλες οι νιφάδες
μου χαμογελούν
κάνοντας σκέρτσα ερωτικά
φουρκίζουν τις ελπίδες μου
απο της φυλακής μου το μικρό παράθυρο
μια στάλα άσπρο του ουρανού αγναντεύω
χειμώνας έλεγα
και θαρρείς άκουγα την θάλασσα
με ορμή τα βράχια να χτυπάει
και εγω με ένα μικρό ραβδί
σχήματα χάραζα στον ξεφλουδισμένο τοίχο
εδώ βρίσκομαι ...υπάρχω
με μιαν άρρωστη φιγούρα συντροφιά
κόκκινα τριαντάφυλλα
στο πάτωμα σκορπίζω
γιατι εδώ μονάχη τριγυρνώ
κρατώντας ένα ρολόι
που οι δείχτες του σταμάτησαν
σε σκόρπια όνειρα...
Ελπίδα

ΑΙΤΗ!!!! Τόσο μακριά αλλά τόσο κοντά μας....!!!!

Με όποιον τροπο μπορεί ο καθένας ας βοηθήσουμε και ας αναμεταδώσουμε αυτή τη μικρή πληροφορία για την Φίλο αυτό μακρινό νησί...
Ο Θεός (και οι άνθρωποι ας τους βοηθήσουν όσον το δυνατόν γρηγορότερα)

"Λίγα λόγια για την Αϊτή..."

"Με αφορμή (δυστυχώς) τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε την Αϊτή έψαξα να μάθω για αυτή την χώρα και την ιστορία της. Έμαθα λοιπόν ότι η Αϊτή ήταν γαλλική που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1804.Ήταν η πρώτη ανεξάρτητη χώρα αφροαμερικάνων και το μόνο κράτος που «γεννήθηκε» μετά από επιτυχημένη επανάσταση των δούλων.
Η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος!
Ο ΤΟΤΕ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ JEAN-PIERRE BOYER έστειλε στις 15.01.1822 έγγραφο στην ελληνική επιτροπή του Παρισιού απαντώντας στην αίτηση των Κοραή, Πίκκολου και Βογορίδη, στο οποίο ανάγγελλε την αναγνώριση της ελληνικής προσωρινής διοίκησης και ευχόταν την νίκη της επανάστασης".
Είχαν προηγηθεί πολύχρονοι αγώνες των σκλάβων της Αιτής κατά των λευκών Γάλλων γαιοκτημόνων με αποτέλεσμα, το 1803 να εγκαθιδρυθεί το πρώτο κράτος στον κόσμο που διακήρυττε την κατάργηση κάθε φυλετικής διάκρισης.
Η ΑΙΤΗ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ της επανάστασης, παρότι κατεστραμμένη από το δικό της πόλεμο, έστειλε στο Παρίσι, στον Αδαμάντιο Κοραή, 25 τόνους καφέ, ώστε να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα για τον αγώνα των Ελλήνων. Επίσης έστειλε εκατό εθελοντές στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων, οι οποίοι όμως …δεν έφθασαν ποτέ. Φημολογείται ότι τους μακέλεψαν οι τότε αποικιοκράτες, φίλοι στενοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες πρέπει όπως μπορεί ο καθένας να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να «ξανασταθούν στα πόδια τους».. Άλλωστε αυτοί σε αντίθεση με τους ευρωπαίους «φίλους» μας, ποτέ δεν ζήτησαν τα «δανεικά» τους πίσω..."

Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ 2010

Όταν ο υπουργός λέει "μαζεύτε ΟΛΕΣ τις αποδείξεις", εννοεί ΌΛΕΣ. Και εγώ τον σέβομαι τον κ.υπουργό. Ιδού η ....απόδειξη :

Προσέξτε στο τέλος όπου αναφέρεται "..τεμάχια : 1..." lolololololololol

Μπορεί να το κάνει αυτό ?

Diane: O Erno είπε να πάμε με τη βόρεια κυλιόμενη σκάλα

Woody: Εγώ παίρνω τις αποφάσεις, όχι ο Erno. Θα το κάνουμε με τον τρόπο μου.

Diane: Μα τα (αρχιτεκτονικά) σχέδια είναι του Erno ! Ξέρει για τι πράγμα μιλάει !

Woody: ΓΙAΤΙ ξέρει για τι πράγμα μιλάει? EΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟΣ ? ΓΙ' ΑΥΤΟ ΞΕΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ? Έχει σφραγίσματα στα δόντια. Το ήξερες αυτό για τον Erno ? Έχει σφραγισμένα δόντια. Όλα ! Έχει σφραγισμένα ... ούλα !

Diane: Ο Erno είναι AΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ! Και ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ !

Woody: ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ? (Κάνει μια ... πιρουέτα :) )

Diane: Είσαι ηλίθιος !

Woody: Θα το κάνουμε με τον τρόπο μου!

Diane: Θαυμάσια !

Αθωότητα

Σαν της μηχανής το βουερό βήμα
ακατάπαυστα ακροβατώ ανάμεσα σε στοές σκοτεινές
Μέσα από κυματισμούς ασήμαντους
εδώ πάντα πιστός, περιμένω ένα δέντρο να με
σκεπάσει με την δροσιά των χρόνων του
Σκότωσε με αθωότητα, σκότωσε με....
Πώς να ζήσω χωρίς τις σπονδές σου?
Πώς να ζήσω χωρίς το ωχρό σου πρόσωπο?

Πλανιέμαι μεσιτεύοντας πενταροδεκάρες
ξεδίπλωσα του οικείου χαμόγελου την γενναία εγκατάλειψη


Που είναι τώρα ο έρωτας? Ποια αχνάδα κάλυψε την χθεσινή ανέφελη ζωή?
Ποια ασημόσκονη την σκέψη σαγήνεψε?
…μην πάρεις άδικα έναν δρόμο..όλοι δικοί μου είναι..
χωρίς το πρόσωπό σου δεν υπάρχει ευδαιμονία
Μείνε αθωότητα μείνε…
θα σκεπάσω με κλώνους απλά, το γυμνό σου ανέγγιχτο σώμα

ευχήθηκα για μας....

Ελπίδα

Ο Αγιος Βασίλης δάκρυσε..

‘’…Κάθε χρόνο ὁ Ἅγιος Βασίλης τὶς παραμονὲς τῆς Πρωτοχρονιᾶς γυρίζει ἀπὸ χώρα σὲ χώρα κι ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, καὶ χτυπᾶ τὶς πόρτες γιὰ νὰ δεῖ ποιὸς θὰ τὸν δεχτεῖ μὲ καθαρὴ καρδιά.
Μία χρονιὰ λοιπόν, πῆρε τὸ ραβδί του καὶ τράβηξε. Ἤτανε σὰν καλόγερος ἀσκητής, ντυμένος μὲ κάτι μπαλωμένα παλιοράσα, μὲ χοντροπάπουτσα στὰ ποδάρια του καὶ μ᾿ ἕνα ταγάρι περασμένο στὸν ὦμο του. Γὶ αὐτὸ τὸν παίρνανε γιὰ διακονιάρη καὶ δὲν τ᾿ ἀνοίγανε τὴν πόρτα. Ὁ Ἅγιος Βασίλης ἔφευγε λυπημένος, γιατὶ ἔβλεπε τὴν ἀπονιὰ τῶν ἀνθρώπων καὶ συλλογιζότανε τοὺς φτωχοὺς ποὺ διακονεύουνε, ἐπειδὴς ἔχουνε ἀνάγκη, μ᾿ ὅλο ποὺ αὐτὸς ὁ ἴδιος δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ κανέναν, κι οὔτε πεινοῦσε, οὔτε κρύωνε.
Ἀπ᾿ ὅλα τὰ χωριὰ πρόκρινε τὰ πιὸ φτωχά, καὶ τράβηξε κατὰ κεῖ, ἀνάμεσα στὰ ξερὰ βουνὰ ποὺ βρισκόντανε κάτι καλύβια.
Περπατοῦσε νύχτα κι ὁ χιονιᾶς βογκοῦσε, ἡ πλάση ἤτανε πολὺ ἄγρια. Ψυχὴ ζωντανὴ δὲν ἀκουγότανε, ἐξὸν ἀπὸ κανένα τσακάλι ποὺ γάβγιζε.
Ἀφοῦ περπάτηξε κάμποσο, βρέθηκε σ᾿ ἕνα ἀπάγκιο ποὺ ἔκοβε ὁ ἀγέρας ἀπό ῾να μικρὸ βουνό, κι εἶδε ἕνα μαντρὶ κολλημένο στὰ βράχια.
Ὁ Ἅγιος σίμωσε στὸ καλύβι τοῦ τσομπάνου καὶ χτύπησε τὴν πόρτα μὲ τὸ ραβδί του καὶ φώναξε:
«Ἐλεῆστε με, χριστιανοί, γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀποθαμένων σας! Κι ὁ Χριστὸς μᾶς διακόνεψε σὰν ἦρθε σὲ τοῦτον τὸν κόσμο!».
Ἡ πόρτα ἄνοιξε καὶ βγῆκε ἕνας τσομπάνης, παλικάρι ὡς εἰκοσιπέντε χρονῶ, μὲ μαῦρα γένια· καὶ δίχως νὰ δεῖ καλὰ καλὰ ποιὸς χτυποῦσε τὴν πόρτα, εἶπε στὸ γέροντα:
«Πέρασε μέσα στ᾿ ἀρχοντικό μας νὰ ζεσταθεῖς! Καλὴ μέρα καὶ καλὴ χρονιά!».
Αὐτὸς ὁ τσομπάνης ἤτανε ὁ Γιάννης ὁ Μπάικας, ποὺ τὸν λέγανε Γιάννη Βλογημένον, ἄνθρωπος ἀθῶος σὰν τὰ πρόβατα ποὺ βόσκαγε, ἀγράμματος ὁλότελα.
Μέσα στὴν καλύβα ἔφεγγε μὲ λιγοστὸ φῶς ἕνα λυχνάρι. Ὁ Γιάννης, σὰν εἶδε στὸ φῶς πὼς ὁ μουσαφίρης ἤτανε γέροντας καλόγερος, πῆρε τὸ χέρι του καὶ τ᾿ ἀνασπάστηκε καὶ τό ῾βαλε ἀπάνω στὸ κεφάλι του. Ὕστερα φώναξε καὶ τὴ γυναίκα του, ὡς εἴκοσι χρονῶ κοπελούδα, ποὺ κουνοῦσε τὸ μωρό τους μέσα στὴν κούνια. Κι ἐκείνη πῆγε ταπεινὰ καὶ φίλησε τὸ χέρι τοῦ γέροντα, κι εἶπε:
«Κόπιασε, παπποῦ, νὰ ξεκουραστεῖς».
Ὁ Ἅγιος Βασίλης στάθηκε στὴν πόρτα καὶ βλόγησε τὸ καλύβι κι εἶπε:
«Βλογημένοι νά ῾σαστε, τέκνα μου, κι ὅλο τὸ σπιτικό σας!!».
Ὁ Γιάννης ἔβαλε ξύλα στὸ τζάκι καὶ ξελόχισε(4) ἡ φωτιά. Ὁ Ἅγιος ἀπίθωσε σὲ μία γωνιὰ τὸ ταγάρι του, ὕστερα ἔβγαλε τὸ μπαλωμένο τὸ ράσο του κι ἀπόμεινε μὲ τὸ ζωστικό του. Τὸν βάλανε κι ἔκατσε κοντὰ στὴ φωτιά, κι ἡ γυναίκα τοῦ ῾βαλε καὶ μία μαξιλάρα ν᾿ ἀκουμπήσει.
Ὁ Ἅγιος Βασίλης γύρισε κι εἶδε γύρω του καὶ ξανάπε μέσα στὸ στόμα του:
«Βλογημένο νά ῾ναι τοῦτο τὸ καλύβι!».
Ὁ Γιάννης μπαινόβγαινε, γιὰ νὰ φέρει τό ῾να καὶ τ᾿ ἄλλο. Ἡ γυναίκα του μαγείρευε. Ὁ Γιάννης ξανάριξε ξύλα στὴ φωτιά.
Μονομιᾶς φεγγοβόλησε τὸ καλύβι μὲ μίαν ἀλλιώτικη λάμψη καὶ ἐφάνηκε σὰν παλάτι. Τὰ δοκάρια σὰν νά ῾τανε μαλαμοκαπνισμένα, κι οἱ πυτιὲς(5) ποὺ ἤτανε κρεμασμένες σὰν νὰ γινήκανε χρυσὰ καντήλια, καὶ τὰ τυροβόλια κι οἱ καρδάρες καὶ τ᾿ ἄλλα τὰ σύνεργα ποὺ τυροκομοῦσε ὁ Γιάννης, λὲς κι ἤτανε διαμαντοκολλημένα. Καὶ τὰ ξύλα ποὺ καιγόντανε στὴ φωτιὰ εὐωδιάζανε σὰν μοσκολίβανο καὶ δὲν τρίζανε, ὅπως τρίζανε τὰ ξύλα τῆς φωτιᾶς, παρὰ ψέλνανε σὰν τοὺς ἀγγέλους πού ῾ναι στὸν Παράδεισο.
Ὁ Γιάννης ἤτανε καλὸς ἄνθρωπος, ὅπως τὸν ἔφτιαξε ὁ Θεός.
Φτωχὸς ἤτανε, εἶχε λιγοστὰ πρόβατα, μὰ πλούσια καρδιά: «Τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια!». Ἤτανε αὐτὸς καλός, μὰ εἶχε καὶ καλὴ γυναίκα. Κι ὅποιος τύχαινε νὰ χτυπήσει τὴν πόρτα τους, ἔτρωγε κι ἔπινε καὶ κοιμότανε. Κι ἂν ἤτανε καὶ πικραμένος, ἔβρισκε παρηγοριά. Γὶ αὐτὸ κι ὁ Ἅγιος Βασίλης κόνεψε στὸ καλύβι τους, ξημερώνοντας Πρωτοχρονιά, παραμονὴ τῆς χάρης του, κι ἔδωσε τὴν εὐλογία του.
Κείνη τὴ νύχτα τὸν περιμένανε ὅλες οἱ πολιτεῖες καὶ τὰ χωριὰ τῆς οἰκουμένης, ἀρχόντοι, δεσποτάδες κι ἐπίσημοι ἀνθρώποι, πλὴν ἐκεῖνος δὲν πῆγε σὲ κανέναν τέτοιον ἄνθρωπο, παρὰ πῆγε στὸ μαντρὶ τοῦ Γιάννη τοῦ Βλογημένου.
Καθίσανε στὸ τραπέζι καὶ φάγανε, ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας, ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος, ἡ γυναίκα του κι ὁ μπάρμπα - Μάρκος ὁ Βουβός, ποὺ τὸν εἶχε συμμαζέψει ὁ Γιάννης καὶ τὸν βοηθοῦσε.
Σὰν τελείωσε τὴν εὐχὴ κι ἑτοιμαζόντανε νὰ πλαγιάσουνε, τοῦ λέγει ὁ Γιάννης :
«Ἐσύ, γέροντα, ποῦ ξέρεις τὰ γράμματα, πές μας σὲ ποιὰ παλάτια ἄραγες πῆγε ἀπόψε ὁ Ἅη-Βασίλης; Οἱ ἀρχόντοι κι οἱ βασιλιάδες τί ἁμαρτίες μπορεῖ νά ῾χουνε; Ἐμεῖς οἱ φτωχοὶ εἴμαστεν ἁμαρτωλοὶ καὶ κακορίζικοι, ἐπειδὴς ἡ φτώχεια μᾶς κάνει νὰ κολαζόμαστε!».
Ὁ Ἅγιος Βασίλης δάκρυσε…

Φώτης Κόντογλου Το βλογημένο μαντρί

Για την αντιγραφή και τις ευχές
Νικήτας Κανάκης
Πρόεδρος ΓτΚ

Με αυτή την όμορφη ιστορία να ευχηθώ στους αγαπητούς συνοδοιπόρους αλλά και σε όλο τον κόσμο κάθε στιγμή του 2010 να είναι με υγεία και με όμορφες σκέψεις στον νού για εμάς και για κάθε συνάνθρωπό μας.