Γέλα γιά ...μένα.

Πως να σε κάνω να καταλάβεις, πόσο ξεχωρίζεις?
πόσο μοναδικός είσαι γιά μένα?
τι να πω που δεν έχει ειπωθεί ποτέ ως τώρα?
που δέν έχεις ξανά ακούσει?
ποιό στίχο πιά ρίμα να βρώ να σου ταιριάξω?
να σου χαρίσω τον ήλιο...το φεγγάρι...
πολύ κοινότυπο και απλό
τι να κάνω για να ξεχωρίσω λοιπόν?
να σου δώσω αγάπης δείγμα
προτώτυπο καινούριο και ανείπωτο?

βήματα κάναν οι αιώνες όλα ειπώθηκαν, αδειάσαν
σαν βρόχινο νερό γεμάτο λάσπη
πως να σε κάνω την ματιά να στρέψεις προς εμένα?
να δες το σμίξιμο των ρυτίδων στο μέτωπό μου...
κοίτα με λοιπόν...να κοίτα με και γέλα
όχι δεν νιώθω ότι με ειρωνία θα γελάσεις
ποτέ δεν το σκέφτηκα αυτό

Γέλα με γέλιο βγαλμένο από τα περιβόλια
που είναι μ' ανθούς την άνοιξη γεμάτα
με γέλιο που βγαίνει απο τις μπότες του διαβάτη
καθώς γλυστρούν στα πεσμένα φύλλα
απο τους πυκνούς πορτοκαλεώνες
απο της θάλασσας την κυματιστή βουή
από των άστρων το λαμπύρισμα
σαν τρεμοπαίζουν στην νυχτιά την παγωμένη

απο τις νυφάδες του χιονιού
που απαλά ντύνουν τον σωρό με τα ξύλα του χειμώνα
στην αυλή μου
γέλα με γέλιο βγαλμένο από τα βρύα των υγρών βράχων
που τρέφονται τα άγρια κατσίκια
των οροπεδίων

από τις αναβλύζουσες πηγές των βουνών
που ορμητικά κυλούν γεμίζοντας
με δώρα τις πεδιάδες
από τις σκοτεινές σιωπές μιας στοιχιωμένης νύχτας

γέλα με γέλιο βγαλμένο
απο το καλύτερο δωμάτιο
εκείνο της καρδιάς σου...
απόψε θα μεθύσω
έτσι θέλω....
Ελπίδα

Μιά "κλήση" από τη Θεσσαλονίκη. (όχι τηλεφωνική)

Τον Οκτώβριο του 2005 βρέθηκα το τριήμερο της 28ης μαζί και με ένα φιλικό ζευγάρι στη Θεσσαλονίκη. Μείναμε σε ένα ωραίο ξενοδοχείο ακριβώς στην είσοδο στα Λαδάδικα και ακριβώς μέσα από τον κεντρικό δρόμο είσοδο της πόλης προς την παραλιακή. Ιδανικό μέρος γιατί μπορούσαμε με μιά ανάσα περπατώντας να μπούμε στο κέντρο της πόλης από την παραλία αλλά και μέσα από τους πεζόδρομους των λαδάδικων.
Το αυτοκίνητό μου το άφηνα σχεδόν μπροστά από την είσοδο του ξενοδοχείου πάνω στην αρχή του πλακόστρωτου δρόμου που οδηγεί πιό βαθιά στα λαδάδικα.(φυσικά πάντα με το ειδικό σήμα στο παρπριζ και στα πλαγια μπροστινά παράθυρα ώστε να φάινεται η αναπηρική ταυτότητά του) Πραγματικά περάσαμε πολύ όμορφα τότε,και δεδομένου ότι είχα χρόνια να επισκεφτώ τη Θεσσαλονίκη. Πραγματικά γοητέυτικα !!

Πέρασαν τα χρόνια στο μεταξύ άλλαξα και το αυτοκίνητό μου και πέρσι τον Οκτώβρη ή Νοέμβρη (δεν θυμάμαι ακριβώς) πήρα από τον Δήμο της Θεσσαλονίκης μιά ειδοποίηση για ένα πρόστιμο που μου είχε επιβληθεί για παράνομη στάθμευση. Το ποσό της κλήσης ήταν 64 ευ.
Εδώ στην Αθήνα μέχρι τώρα τέτοιου είδους κλήσεις ειδικά Δήμοτικής Αστυνομίας πάντα τις παραγράφω μετά από προσκόμιση της κλήσης στο Δήμο και με την προσκόμιση των απαραίτητων εγγράφων που αποδεικνύουν ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου είναι ο Αμεα κλπ κλπ, Μετά από την σχετική αίτηση και αφού περάσει ένα εύλογο διάστημα δέχεσαι νέα ειδοποίηση ότι η κλήση σου παραγράφηκε.
Παρόλο το μακρινό της απόστασης το ίδιο είχα σκοπό να κάνω και σ'αυτή τη περίπτωση. Πήρα λοιπόν τηλ τον Δήμο και τους ανάφερα το γεγονός. Ευτυχώς που είχα κρατήσει και αντίγραφο της άδειας του παλιού μου αυτοκινήτου για να τους τη στείλω με φαξ ώστε να αποδειχθεί ότι ήταν αναπηρικό. Δεν ασχολήθηκα με τον τόπο της παράβασης γιατί από την ώρα που κόπηκε η κλήση φαίνεται ότι πρέπει να ήταν μπροστά από το ξενοδοχείο που μέναμε.
Μετά από αρκετές πάσες σε τηλέφωνα μέχρι να βρώ τον/την τελευταίο/α αρμόδιο/α, μιά κυρία μου είπε ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα γιατί από το καλόκαίρι και μετά (του 2008) βγήκε μιά απόφαση εισαγγελέα που απαγορεύει τέτοιου είδους επιοίκιες (για ΑμεΑ κλπ) για παράνομες σταθμεύσεις. Λες και αδιαφορορήσαμε για τις ειδικές θέσεις που υπάρχουν παντού στον Δήμο της Θεσσαλονίκης (αλλά και παντού στη χώρα) και σταθμεύσαμε όπου βρήκαμε!!
Μού έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι!! Δεν πίστευα αυτό που άκουγα και ένοιωσα μιά αηδία!! Προσπάθησα να κρατήσω τη ψυχραιμία μου και πολύ φυσιολογικά ρώτησα και ζήτησα να πάρω με φαξ την απόφαση αυτή, που λογικά πρέπει να είχαν στον Δήμο. Οπως και το όνομα του Εισαγγελέα. Μού είπε ότι τέτοιου είδους αποφάσεις δεν τις έχουν οι Δήμοι αλλά η Τροχαία (Αστυνομία) της Θεσσαλονίκης από τους οποίους παιρνουν τις σχετικές ειδοποιήσεις, και πως αν ήθελα θα έπρεπε να αποτανθώ προς αυτούς.
Φυσικά δεν πρόχώρησα παρά πέρα, έριξα από μέσα μου τα γ...σταυρίδια της ψυχής μου και τα μπ...λικια που τους αξίζουν. Από τέτοια απόσταση και μετά από τέτοια "αποστομωτική" απάντηση απλά θα γινόμουνα ένα μπαλάκι του πινγκ πονγκ και θα χάλαγα την ψυχική μου ισορροπία.
Κράτησα τις ευχάριστες αναμνήσεις από την παραμονή μου τότε στη Θεσσαλονίκη και πλήρωσα σαν καλός πολίτης το πρόστιμο εδώ στην Αθήνα.

ΑΜΕΑ του Ελλαδισταν , αει και (........ε)

...θου Κυριε φυλακή τω στόματι μου!

Παρασκευή βράδυ.
Γλυκό ανοιξιάτικο σούρουπο, και είναι ώρα για την Παν να κάνει τον περιπατό της.
ΑΜΕΑ δεν είμαι αλλά έχοντας δυο εγχειρισμένα πόδια,τρεις μετατοπισμένους σπόνδυλους και σκολίωση...πρέπει να περπατάω.
Παίρνω κι εγώ το καρότσι για τα ψώνια για να συνδυάσω το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Ωραια!!!!Φτανω στην γωνία Θ. Σοφούλη με Κ.Ρουσσιδου και ψάχνω εναγωνίως να δω τον Πρασινο Γρηγόρη.
Ποιός Θανάσης και ποίος Γρηγόρης?
Ενα βαν είναι παρκαρισμένο κάτω από τον σηματοδότη πάνω στην ειδική ράμπα για άτομα ΑΜΕΑ.
Κοιτάω από εδώ κοιτάω από εκεί για να διασχίσω τον δρόμο, κοντεύει να με πατήσει κάποιος γρήγορος,στέκομαι στην μέση στο σταυροδρόμι να σέρνω το καρότσι,έχω ζαλιστεί από τα αυτοκίνητα, με κορνάρουν και απο πάνω τα μαγκάκια,οπότε κάνω οπισθογύρισμα,ξελαχανιάζω και καλώ το 100 απο το κινητο.
-Να καταγγειλω μια παράβαση του ΚΟΚ θελω(εγω)
-Ναι κυρία μου...και τα σχετικά μπλα-μπλά (το όργανο της...αταξίας)
Και εκει πάνω φτάνει και ο μαγγάκος του βαν που είναι και αλλοδαπός με ένα ξεπεταγμένο γκομενάκι(κι εδώ θα γίνω πολύ μεγάλη ρατσίστρια) και στην παρατήρηση που του κάνω για το παρκαρισμα αρχίζει και με βρίζει πως είμαι κακιά και εκδικητική.
Περναει κι ενας παπούς και παίρνει το μέρος μου και ακούει κι αυτός τα μπινελίκια του!
Το 100 δεν ήλθε.
Ο τυπάς και το γκομενάκι την κοπάνησαν.
Καλέ τι να λέμε τώρα?
Αφού μας γράφους στα α.....α τους οι κάφροι που ήρθαν να χορτάσουν ψωμί στην Ψωροκώσταινα.Γι αυτό δεν μπορούν να πάνε εύκολα στην Ε.Ε.
Γεια σας ρε πολιτικοί της Ελλάδας που φέρατε όλον αυτό τον συρφετό για ψήφους.
Κι ύστερα τι να κάνει και ο μα....ς ο Έλληνας? Ακολουθει το παράδειγμα τους, γιατί σκέφτεται(λάθος βεβαια )και λέει:Εσεις κάνετε οτι γουσταρετε στην χώρα μου,γιατί να μην το κάνω κι εγώ? Και διαιωνίζεται το πρόβλημα...
Και μετα από την θεαματική φυγή του εμιγκρέ η Παν περίμενε και κανένας από τους νοματαίους που δέρνουν στις πορείες αντίρησης δεν ενεφανίσθη!
Και εκει τα πήρε η Παν ξανά στο κρανίο και έκανε το μοιραίο τηλεφώνημα.
-Λεγομαι....κλπ κλπ και συνέβη αυτό.(επώνυμα)
Απάντηση μπατσίνας :Κυρία μου να πάτε στο πλησιέστερο τμήμα να κάνετε μήνυση.
-Ναι κοπέλα μου,εγώ να πάω αλλά ένα άτομο με ειδικές ανάγκες? θα μπορούσε να πάει?
-Αυτό δεν μας ενδιαφέρει κυρία μου!!!!!΅Τα περιπολικά έχουν πιο σημαντικές προτεραιότητες...
Νταμπλας φίλοι μου ΑΜΕΑ.
Δεν είστε προτεραιότητες του Ελλαδισταν
Για τα μπαζα είστε!!!!
Κι εκει που κατάπια την παπαριά που ξεστόμισε το μπατσινίδιον της άνοιξα μια συζήτηση περί νόμων(γιατί γνωρίζω κάποια λίγα πράγματα) και το κορίτσι ήταν ευγενικό μεν "νυχτωμένο" δε, άπλα έκανε reward στην κασέτα που της έμαθαν στην μεγάλη των μπάτσων σχολή!!!!
Τελική απάντηση της Παν διότι άκρη δεν έβγαινε δια του διαλόγου
-Κοπέλα μου πρώτα να μάθετε για ποιο λόγο καταταγήκατε στα σώματα της αστυνομίας,να μάθετε την νομοθεσία, διότι αυτό που βλέπω εγώ είναι μόνο, οι βολεμένοι κώλοι σας που το μηνιάτικο σας το πληρώνουμε εμεις. Και τα στοιχεία μου τα έχετε....
Αφωνη η κορασίς....

ΚΧΕ 1610 τα στοιχεία του μαγκακου.

Αν κάποιος ευσυνείδητος μπατσος περάσει απο την σελίδα αυτή ας μου στείλει αποτελέσματα και....φιλιά!
Ειδάλως μια φωτογραφία των βολεμένων οπισθίων του ...για να φύγω μια ώρα αρχύτερα στην Ολλανδια η οποία είναι ΟΛΛΑΝΔΙΑ και οχιΟλλαδισταν....

Για τον φίλο και συνοδοιπόρο Σακη

Δεν μπορώ..

Να γλιστρούσες στο σκοτάδι,
να πετούσες σαν αερικό...
Θα πεθάνω αυτό το βράδυ,
θα πεθάνω αν δε σε δω.

Με γλυκό κρασί θα γίνω
αργοναύτης να 'ρθω να σε βρω.
Να σε ανταμώσω λίγο
στης ψυχής μου το βυθό..


Δεν μπορώ,ο χειμώνας με πληγώνει,
άλλο πια δεν μπορώ...
Δεν μπορώ,την αυλή μου καίει το χιόνι,
άλλο πια δεν μπορώ...

Είσαι τ'άγγιγμα του ανέμου
που μου ξαφνιάζει το κορμί.
Δε σε χόρτασα ποτέ μου,
όλα ήταν μια στιγμή..

Να γλιστρούσες στο σκοτάδι,
να πετούσες σαν αερικό...
Θα πεθάνω αυτό το βράδυ,
θα πεθάνω αν δε σε δω..

ένα παραμύθι...για την παραμύθα...

ΤΟ ΜΠΛΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΒ ΛΙΟΝΤΑΡΑΚΙ

Μια φορά και έναν καιρό στην Λιονταρούπολη έγινε ο γάμος της κόκκινης Λιονταρίνας και του μπλέ Λιονταρίνου. Ήταν ένα πολύ ταιριαστό ζευγάρι και όλα τα Λιοντάρια τους ευχήθηκαν καλούς και έγχρωμους απογόνους γιατί στην Λιονταρούπολη υπήρχαν Λιοντάρια όλων των χρωμάτων.
Σε λίγο καιρό η κοιλία της κόκκινης Λιονταρίνας φούσκωσε και γέννησε, προς μεγάλη έκπληξη όλων, ένα μπλέ Λιονταράκι ολόιδιο με τον Λιονταρίνο ο οποίος καμάρωνε γι’ αυτό ενώ η Λιονταρίνα στεναχωρήθηκε που το παιδί της δεν πήρε κάτι απ’ το κόκκινο χρώμα της, κατάπιε όμως την στενοχώρια της και βάλθηκε να το θηλάζει.
Σύντομα όμως ξαναφούσκωσε η κοιλία της Λιονταρίνας και έφερε στον κόσμο ένα ζωηρό μωβ Λιονταράκι. Χάρηκε πάρα πολύ γιατί επιτέλους το ανακάτεμα του μπλέ και του κόκκινου έδωσαν στο παιδί της ένα γνήσιο μωβ χρώμα. Το ίδιο χάρηκε και ο Λιονταρίνος παρόλο που είχε ήδη αποκτήσει αδυναμία στο μπλέ-ολόιδιο-μ’ αυτόν Λιονταράκι.



O Λιονταρίνος ήταν δίκαιος αλλά και λίγο εγωιστής. Μεγάλωνε τα Λιονταράκια του ισότιμα και από το πρωί ως το βράδυ κυνηγούσε στο μεγάλο δάσος της Λιονταρούπολης για να τους φέρει φαγητό γιατί όσο μεγάλωναν πεινούσαν περισσότερο.
Έτσι ο Λιονταρίνος κουραζόταν πάρα πολύ και το βράδυ στο σπίτι δεν είχε όρεξη ούτε να μιλήσει, ενώ η Λιονταρίνα όλη μέρα στο σπίτι προσπαθούσε να διαπαιδαγωγήσει σωστά τα παιδιά της.
Όταν αυτά ήταν άτακτα τα φοβέριζε και τους έλεγε πως όταν γυρίσει ο μπαμπάς τους απ’ το κυνήγι θα τα μαλώσει. Ο Λιονταρίνος κάθε άλλο παρά τα μάλωνε έτσι κουρασμένος που γύρναγε σπίτι. Τα Λιονταράκια όμως είχαν αρχίσει από καιρό να τον φοβούνται.
Μια μέρα το μπλέ Λιονταράκι τόλμησε να γνωρίσει καλύτερα τον πατέρα του, τον Λιονταρίνο. Του ζήτησε να πηγαίνει μαζί του για κυνήγι και τελικά εκείνος του’ κανε το χατίρι. Το μωβ Λιονταράκι όμως έτρεμε όταν έβλεπε τον μπαμπά του κι επέλεξε να μείνει σπίτι με την μαμά του και να παίζει όλη μέρα με τα άλλα Λιονταράκια της γειτονίας.
Σιγά-σιγά το μπλέ Λιονταράκι εξοικειώθηκε με τον μπαμπά του. Δεν τον φοβόταν πλέον καθόλου και είχε γίνει άριστο στο κυνήγι. Το μώβ Λιονταράκι, που ήταν ακόμη πολύ φοβισμένο, τα έβλεπε όλα αυτά και είχε αρχίσει κρυφά να ζηλεύει το μπλέ αδερφάκι του που είχε πάρει όλα τα πρωτεία.




Οι νόμοι στην Λιονταρούπολη απαγόρευαν το βραδινό κυνήγι στο δάσος. Όμως το μπλέ Λιονταράκι αγαπούσε τόσο πολύ αυτή την απασχόληση και κάθε τόσο πήγαινε κρυφά απ’ όλους για κυνήγι το βράδυ στο δάσος. Σκεφτόταν ότι έτσι θα έκανε χαρούμενους την Λιονταρίνα και τον Λιονταρίνο, αφού με το κυνήγι του θα είχανε περισσότερο φαγητό. Έτσι θα μπορούσε να ξεκουραστεί λίγο ο Λιονταρίνος και θα είχε επιπλέον φαγητό το μικρό μωβ αδερφάκι του.
Μια μεγάλη ατυχία όμως περίμενε το μπλέ Λιονταράκι. Ένα βράδυ καθώς κυνηγούσε, μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας, παραπάτησε κι έπεσε μέσα σ’ένα μεγάλο πηγάδι. Άρχισε να φωνάζει βοήθεια τόσο δυνατά που αναστατώθηκε όλη η Λιονταρούπολη. Όλοι άκουγαν την φωνή του μα κανείς δεν μπορούσε να το βρεί. Ο Λιονταρίνος και η Λιονταρίνα έκλαιγαν από την στενοχώρια τους ενώ το μωβ Λιονταράκι τα είχε χαμένα.
Σαν να μην έφτανε αυτό οι μεγάλοι και οι τρανοί της Λιονταρούπολης είπαν στον Λιονταρίνο πως δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν γιατί το παιδί του είχε παραβεί τους νόμους που όριζε η πολιτεία για το βραδινό κυνήγι. Έτσι εκείνος πάσχιζε μόνος του να βρεί το μπλέ Λιονταράκι που το κλάμα και οι φωνές του τράνταζαν όλο το δάσος. Μάταια όμως έψαχνε και γυρνούσε πάντα κλαίγοντας στο σπίτι.





Το κλίμα ήταν πολύ βαρύ μέσα στο σπίτι της οικογένειας. Ο καιρός περνούσε και το μπλέ Λιονταράκι εξακολουθούσε να είναι παγιδευμένο στο πηγάδι. Η Λιονταρίνα και ο Λιονταρίνος κλαίγανε καθημερινά ενώ το μωβ Λιονταράκι αποφάσισε να ασχοληθεί με το κυνήγι μήπως και καταφέρει να τους ευχαριστήσει.
Έτσι τα επόμενα χρόνια έγινε άριστο στο κυνήγι και όλη η Λιονταρούπολη είχε να μιλάει για το μωβ Λιονταράκι και τους άθλους του. Είχε μάθει τόσο καλά την τέχνη του κυνηγιού ώστε όλα τα λιοντάρια έλεγαν πως είχε ξεπεράσει πολύ το μπλέ αδερφάκι του. Έτσι σιγά-σιγά μια κρυφή περηφάνια πλημύριζε την μωβ ψυχή του.
Όμως μετά από πολύ-πολύ καιρό ένα ανοιξιάτικο πρωινό το μπλέ Λιονταράκι παρουσιάστηκε στο σπίτι του. Μια καλή νεράιδα όπως είπε τον είχε βγάλει από το πηγάδι με το μαγικό ραβδί της.
Τη χαρά του Λιονταρίνου και της Λιονταρίνας ήταν δύσκολο να την περιγράψει κανείς. Οργάνωσαν ένα μεγάλο γλέντι με τραγούδια και χορούς, στην αυλή του σπιτιού, που κράτησε μέχρι το πρωί.
Το μπλέ Λιονταράκι αν και ταλαιπωρημένο ήταν πολύ χαρούμενο για την επιστροφή του. Τα μάτια του έλαμπαν από καμάρι όταν έβλεπε πόσο είχε μεγαλώσει το μωβ αδερφάκι του. Του πρότεινε μάλιστα να πάνε νόμιμα το επόμενο πρωί για κυνήγι αλλά το μωβ Λιονταράκι δεν δέχτηκε και ισχυρίστηκε πως δεν είχε νόημα να πάει να κυνηγήσει μαζί με κάποιον που έχει τόσα πολλά χρόνια να ασκήσει την τέχνη του κυνηγιού.





Έτσι, ενώ το μωβ Λιονταράκι απολάμβανε τα μπράβο της Λιονταροκοινωνίας έχοντας πάντα πάνω του στραμμένα τα μάτια τους οι Λιονταρίνες, που τον θαύμαζαν, για τη νομιμότητά του και το ζωηρό μωβ χρώμα του καλογυμνασμένου σώματός του, το μπλέ Λιονταράκι εξασκούσε μόνο του στο δάσος την τέχνη του κυνηγιού και όσο υπήρχε το φως του ήλιου μάζευε τροφή για τους γονείς του που είχαν αρχίσει πλέον να γερνάνε.
Στο δάσος συναντούσε συχνά την καλή νεράιδα ώσπου σύντομα η αγάπη και ο έρωτας κατέκλυσαν την καρδία τους!
Μέρα με τη μέρα το μαδημένο, απ’ το σκοτάδι και την υγρασία του πηγαδιού, μπλέ δέρμα του γινότανε όλο και πιο ζωντανό και το σώμα του όλο και πιο καλλίγραμμο. Ο Λιονταρίνος καμάρωνε τώρα και ασχολούτανε λιγότερο με το μωβ Λιονταράκι.
Όλοι έλεγαν πως αυτός και η Λιονταρίνα αγαπούσαν εξίσου τα παιδία τους αλλά πονούσε η ψυχή βλέποντας το μπέ παιδί τους να προσπαθεί να’ ναι μονάχο και να παλεύει με τόσο κόπο να ξαναφτιάξει το παλιό ζηλευτό δέρμα του.
Το μωβ Λιονταράκι τυφλωμένο απ’ τη δόξα του δεν ήθελε να παραχωρήσει και να μοιραστεί τίποτα από την αίγλη του με το μπλέ Λιονταράκι που μέχρι τώρα όλη η Λιονταροκοινωνία το θεωρούσε ένα παράνομο, ξοφλιμένο και σχεδόν πεθαμένο Λιοντάρι. Ήταν αποφασισμένο να’ ναι στην κορυφή γιατί ήθελε διαρκώς όλοι να το επαινούν και δεν το ένοιαζε πλέον να αποκτήσει την εύνοια του Λιονταρίνου και της Λιονταρίνας.
Τυφλωμένο καθώς ήταν δεν έβλεπε πως το μπλέ αδερφάκι του είχε επανέλθει στην παλιά καλή φυσική του κατάσταση ούτε πως η ψυχή του είχε ωριμάσει πολύ μετά την σκοτεινή περιπέτεια του πηγαδιού.




Ώσπου μια μέρα ένας μεγάλος κίνδυνος έκανε την εμφάνισή του στο δάσος της Λιονταρούπολης. Μια τεράστια, πελώρια αρκούδα καταβρόχθιζε τους πάντες και τα πάντα. Όλα τα Λιοντάρια αμπαρώθηκαν στα σπίτια και διπλοκλείδωσαν τις πόρτες τους.
Ο ίδιος ο δήμαρχος, αν και γενναίο Λιοντάρι, δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο. Ανακοίνωσε λοιπόν πως όποιος κυνηγός μπορούσε να ξεκάνει την τεράστια αρκούδα θα έπαιρνε για ανταμοιβή το μισό θησαυροφυλάκιο της πόλης.
Το σοφό και ώριμο πλέον μπλέ Λιονταράκι δεν βιάστηκε να πάρει θέση όπως το μωβ αδερφάκι του που, κάτω από τις ζητωκραυγές του πλήθους αποφάσισε να πάει στο δάσος και να ξεκάνει την τεράστια αρκούδα.
Όλοι περίμεναν με αγωνία την επιστροφή του και τον θεωρούσαν νικητή στα σίγουρα. Για κακή τους τύχη όμως το μωβ Λιονταράκι, ύστερα από πολλές ώρες, γύρισε πληγωμένο και μαδισμένο. Προς μεγάλη έκπληξη όλων ομολόγησε κλαίγοντας πως δεν μπόρεσε να νικήσει την πελώρια αρκούδα.
Τότε όλα τα Λιοντάρια πίστεψαν πως η πόλη τους ήταν καταδικασμένη να καταστραφεί. Ένα σύννεφο απελπισίας σκέπασε εκείνη τη μέρα όλη την Λιονταρούπολη.








Το επόμενο όμως πρωί ένας μεγάλος θόρυβος ξύπνησε όλη την πολιτεία. Τα Λιοντάρια ξεαμπάρωσαν τα παράθυρά τους, ξεκλείδωσαν τις πόρτες τους και έμειναν άφωνα μπρός στο θέαμα που αντίκρισαν.
Το μπλέ Λιονταράκι έσερνε σκοτωμένη την τεράστια αρκούδα. Είχε βγεί παράνομα το βράδυ στο δάσος, είχε αναμετρηθεί γενναία μαζί της και τελικά τη νίκησε.
Ο δήμαρχος τον υποδέχτηκε με τιμές ήρωα ενώ οι νομοθέτες δάγκωναν το στόμα τους μη ξέροντας τι να πουν για την παράβαση του νόμου. Έτσι το μπλέ Λιονταράκι πήρε το μισό θησαυροφυλάκιο της πόλης.
Το μεγάλο αυτό ποσό το μοίρασε στους φτωχούς αφού πρώτα έδωσε χρήματα στον Λιονταρίνο και την Λιονταρίνα για τα γεράματά τους και με ένα μέρος των χρημάτων ίδρυσε μια μεγάλη Σχολή Κυνηγιού ορίζοντας δάσκαλο το μωβ Λιονταράκι που έκλαιγε μετανοιωμένο για την αλαζονεία που είχε δείξει όλα αυτά τα χρόνια.
Έτσι το μπλέ Λιονταράκι δεν κράτησε καθόλου χρήματα για τον εαυτό του και συγχώρεσε το μωβ αδερφάκι του.
Το ίδιο βράδυ αφού χαιρέτησε θερμά τους γονείς του έφυγε για πάντα από την Λιονταροκοινωνία και πήγε να ζήσει μαζί με την καλή και πανέμορφη νεράιδα του δάσους που κάποτε του είχε σώσει τη ζωή!

Έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

ulysses

Ανάμνηση....

Ξαπλώνει…
Ρίχνει τα μαλλιά της στο έδαφος αφουγκράζεται το χώμα ,το μυρίζει
Παλιές θύμησες βγαίνουν από το χρονοντούλαπο του νου της
τότε….έφηβη έτρεχε στα θερισμένα χωράφια μέσα στη μεσημεριανή σιωπή
ανάμεσα από τα ξεχασμένα στάχυα ξεπρόβαλλαν, ξαφνιασμένες οι ακρίδες με τα μεγάλα πόδια καθώς τις παρέσυρε, στο διάβα της..
Τίποτε δεν την ενδιέφερε μόνον να τον δει…να του μιλήσει να της χαμογελάσει με εκείνο το ντροπαλό χαμόγελο, να δει τα μισόκλειστα του χείλη, να της κάνουν νεύμα..
Στέκει αμίλητη…με κινήσεις ήσυχες μπαίνει μέσα στο αμάξι του..ξεκινάει το ταξίδι…πάντα προς την θάλασσα.
Περνούν τον χωμάτινο δρόμο.. σκόνη σηκώνουν οι ρόδες, δεξιά και αριστερά στοιβαγμένη η άμμος που έφερε ο νοτιάς εχθές το βράδυ..
Πάντα αυτό το δρομάκι το πιάνει ο άνεμος
Πλησιάζουν προς το δάσος που βγάζει στην ακτή
Αρχίζει να χαλαρώνει..σιγανά φεύγει ο συσσωρευμένος αέρας από την κοιλιά της ήταν φουσκωμένη σαν μπαλόνι από το άγχος, μην την αναγνωρίσει κάνεις
Γυρίζει τον κοιτά, το προφίλ του συμμετρικό τα γυαλιά του ασημώσουν στο φως του ήλιου. Τον αγαπούσε.
Ένιωθε ανάκατα αισθήματα στοργής και κατάκτησης για αυτόν
Της άρεσε να τον βλέπει στην πλατεία του χωριού, να κρατά από το χέρι τα παιδιά του…..ήταν καλός πατέρας.
Θυμήθηκε τα χρόνια, τότε που ζούσε ο πατέρας της πάντα την κρατούσε από το χέρι με τον ίδιο τρόπο που κρατάει αυτός τα παιδιά του
Και των δύο τα χέρια ήταν απαλά , σκούρα δάχτυλα με κοντά φαγωμένα νύχια..
Όταν της κρατούσε το χέρι έκλεινε τα μάτια της.
Προσπαθούσε να θυμηθεί την αίσθηση που ένιωθε τότε , με τον πατέρα της, ήθελε να τον φέρει πίσω, να μυρίσει την μυρωδιά του έστω για ένα λεπτό, έστω…
Γύρισε και την κοίταξε απορημένος..
Χαμογέλασε ελαφρά…..έλα εδώ δεν μας βλέπουν χαλάρωσε, κατάχλωμη είσαι μικρή..
δεν πρόφερε το όνομά της ποτέ…μόνον την αποκαλούσε μικρή..όταν της απεύθυνε τον λόγο
Περνούν τον μεγάλο λόφο σε λίγο θα ξεπροβάλει στο βάθος του ορίζοντα το βαθυγάλαζο χρώμα …αυτό που πάντα λάτρευε..
Το μουρμουρητό των κυμάτων την ταξίδευε σε ορίζοντες μακρινούς εκεί ποτέ δεν θα πήγαινε αλήθεια.
Έφτασαν, κατέβηκαν από το αμάξι..του κράτησε το χέρι, το χάιδεψε απαλά το ψαχούλεψε ήθελε τα δάχτυλα του να δει..να θυμηθεί
Την αγκάλιασε …
Αυτός ο πατέρας αλλιώτικα αγκαλιάζει..
Ελπίδα

Woman

Woman - John Lennon

Ημέρα της Γυναίκας σήμερα, Κυριακή 8 Μαρτίου του 2009

Επειδή κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα στο όνειρο, αυτή η ημέρα δεν χρειάζεται χαρακτηρισμούς και κυρίως αφορισμούς από τη μεριά μας.

Ας σκεφθούμε απλά πόσες από εμάς αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους σημαντικούς για εκείνες ανθρώπους και πόσες διεκδικούν τη δική τους θέση στον ήλιο και ας τους αφιερώσουμε το τραγούδι αυτό, ύμνο στη Γυναίκα, από τον John Lennon.

Marialens, 7/3/2009