Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

κλειδαρότρυπα..

Σηκώνω στους ώμους μου των αιώνων τα κύτταρα
του φοβισμένου μου προορισμού
τις κίβδηλες ελπίδες
μοναδικός καθρέφτης ο εαυτός μου
το στίγμα της αλύπητης εξαφάνησης βαστά

χαρτοκλέφτης της ζωής έβαλε μυαλό η ανάμνηση
και με ράκη ντυμένη με κυνηγά
σέρνει των ονείρων μου τις παλαιωμένες ακίδες

που πήγε της άνοιξης το βαθυπράσινο γέλιο?
ποτίστηκε η γη με ανάρια σύναξη....

λεπτεπίλεπτη η σκέψη μου
τις σκιές του απόβραδου φυλάκισε
πλατύστομη υδρία στέκει άδεια στην γωνιά της

και εγώ....

σε κλοιό αδιαπέραστο ξεκαλουπώνω τις προσδοκίες
και γελώ....γελώ ασταμάτητα
κοιτώντας ένα σύνεφο
να κλαίει σιωπηλά...

Ελπίδα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου